روزگاريست كه من در پي عشق

به سر كوچه ي مرموز وفا مي نگرم

وبه هر حال در اين كوچه كه با رد تو ماءنوس شده

من به خاموشي اين خاطره ها مي نگرم

من به خاموشي يك مشت صدا

كه تو را به سوي خود مي خواند

من به خاموشي صد وعده ي پوچ

به سر كوچه ي مرموز وفا مي نگرم

اون كه رفته ديگه برگشتي نداره

نفرين به دست سرنوشت

تو دور مي شوي

و انگار ابرها ستاره ام را مي چينند

و تك شقايقم در مرداب مي ميرد

و حال در بطن اين لحظه هاي سرد

سبد هاي سيب پر از خالي است

ومن اهسته زير سايه ي درخت ها تب مي كنم

و در اغتشاش توهم برگ ها هذيان مي گويم

آه تو هركجا هستي سري به خواب من بزن

وببين كه هنوز بي شقايق بي ستاره در چشم سيب ها رنگ مي بازم

او تمام مدت همين حرف را مي زند

سر به شانه ي خسته ام مي سايد

قلبش را پيشكش مي كند به ستاره هاي چشمانم

و اهسته با عشق مي گويد

دوستت دارم

اه من هميشه حقيقت را در حرف هايش گم مي كنم

و شانه هايم ناگاه تهي مي شوند

وقتي كه شانه هايش تكيه گاه دگري است

و او باز اهسته مي گويد

دوستت دارم

خسته ام

چشم هايم خسته است

ذهنم پر تشويش

قلبم پر درد

گوش هايم ديگر طاقت هيچ هياهويي ندارند

لحظه هاي بي رحم پي درپي هم مي گذرند

انتظاري تلخ

نه

انتظار شيرين است

چون پس از پايانش لحظه ي ديدار است

وقتي که صداي نفست در گوش من طنين انداز است

انتظارم ديگر رو به پايان است

با بودن تو

ذهنم پر از آرامش

قلبم مملو از عشق

چشم هايم پر شور

اما

لحظه هاي بي رحم تند و تند از پي هم مي گذرند

وصداي نفست را از من باز پس مي گيرند

باز هم

قلبم پر درد

ذهنم پر تشويش

چشم

رفتی و اسیر خاکی در بدر شدی   رفتی و تو غمی در دل مادر شدی

رفتی و بعد از رفتنت بابا نخندید  مادر لباسی جز سیه بر تن نکرد

بس که کوته گشت عمر زندگانی    شدی ناکام در اوج جوانی

  کند خواهر برایت گریه بسیار  که ای جانا امینی رفته از یاد

  رفتی و تنها و بی کس در بدر   بر در قبرت نوشتند بیخبر

  رفتی و جز خاطراتت بیش نیست   رفتی و جز یادگارت هیچ  نیست

  خاطراتت شب وروزبا من است صدای خنده های تو طنین اندازگوش من است

  باورنمیکنم که رفته ای از بین ما دراوج جوانی شده حجله ات قبر سیاه

  همدم تو تنهایی ودرد وغم است لباس عروسیت گفنی ازجنس غم است

  تو که رفتی پس چه دانی    از غم هجر تو پیر شدم در جوانی

  بی تو بودن سخت و دشوار است   دلم از ندیدن تو سخت  بیمار است

  خدا صبری دهد خانواده ات را    که اکنون خسته و بیمار و زارند

  کجاست آن نو گل شاداب خدایا؟  عجل یک لحظه آمد برد او را؟

  میکشم عکس تو را بر لوح قلبم    تا فراموشی نشوی تو در خیالم

  چه کسی میداندکه من رفیق دیرینه ام راچه آسان داده ام از دست خدایا 

گویند خاک فراموشی آورد  اما داغ دل من فراموش شدنی نیست

  خنده هایت ،حرف هایت ،ان نگاهت   هنوزم یاد دارم طنین صدایت 

چه کنم پنجه عجل تو را هدف کرد  تو را همیشه بسته چون صدف کرد

روزگار چگونه خطا کرد؟  بین همه تو را جدا کرد

  ای کاش زمان برمی گشت  یا که نه تو بر میگشتی

  چه توان کرد به غیر از دعا  تو که نیستی حالا رفته ای پیش خدا

  رفتی و من مانده ام با یاد تو  رفتی و من مانده ام با خاطرات شاد تو 

خانواده محترم امینی با نهایت تاسف و تاثر درگذشت دوست و برادر عزیزم مهدی جان را به شما و خانواده داغدارتان تسلیت عرض نموده و از خداوند منان برای آن مرحوم مغفرت و برای شما خانواده بردباری مسئلت مینمایم .

 بازگشت همه به سوی اوست

ای دیر به دست آمده زود برفتی            آتش زدی اندر من و چون دود برفتی

داس اجل هر چه انسان و انسانیت است میدرود. آدمی پر بساط حیات , هرگز روزگاری را بدلخواه خود پایان نمیدهد چونکه سایه مرگ دنباله رو زنده گی انسانهاست باز هم مرگ با سر انگشتان سیاهش،مهدی جان مظلومانه ،ناشاد و ناکام از این دنیا رفتی . در اوج جوانی بدون خداحافظی از پدر و مادر و دوستان و اشنایان،مهدی جان با این همه خاطره چه کنم ،خاطره هایی که از درون نابودم میکند .امشب شب اول قبر ت هست مهدی جان،هیچکس نداند خداوند شاهد است که تو پاک بودی و معصوم ،تمام واجبات و مستحبات را انجام میدادی .ولی شب اول شبی سخت است مهدی جان اومدم بالای خونه جدیدت ،مهدی جان نترس همگی ما امشب پیشتیم مهدی جان یه وقت نترسی عزیز دلم ،همیشه نامت جاوید و روحت زنده هست .این 3 بیت زیر که در زیر اعلامیه مهدی عزیزم نوشته است را به یادگار مینویسم در صندوقچه اسرارم .امیدوارم خداوند به همه ما صبر جزیل بدهد آمین .

برفت آخر و نیک و نامی ببرد                 زهی زندگانی که نامش نمرد

تن زنده دل خفته در زیر گل                 به از عالمی زنده مرده دل

دل زنده هرگز نگردد هلاک                   تن زنده دل گر بمیرد چه باک

شنبه:   ۱۳۸۸/۷/۱۸

ساعت ۴ بعداز ظهردر بیمارستان ۱۷ شهریور برازجان به دیار باقی شتافت